Jak wygląda kot perski? Wbrew wyobrażeniom koty perskie należą do średnich ras kotów. Duże koty, czyli dorosłe koty perskie ważą między 2,5 a 7 kg. Koty te są masywne, krępe, dobrze umięśnione, z wypukłym czołem i małymi nisko osadzonymi uszami zaokrąglonymi na końcach. Koty perskie mają też charakterystyczny krótki pyszczek. Koty syberyjskie kochają swoje rodziny, w tym inne zwierzęta domowe i dzieci, i uwielbiają tulić się do nich. Zajęcia z kotem syberyjskim. Koty syberyjskie są z natury żądne przygód. Syberyjskie dziwactwo. Historia kotów syberyjskich . Kot syberyjski Wygląd. Kot syberyjski Zdrowie i budowa ciała. Jest bardzo oddany. kot bengalski. Za najważniejszą zaletę kotów bengalskich właściciele uznają właśnie to, że przedstawiciele tej rasy są niezwykle przywiązani do domowników. Szybko aklimatyzują się w nowym otoczeniu, a dobrze traktowane obdarzają właściciela silnym uczuciem. Co ważne, w odróżnieniu od np. kotów Kot perski jest dobrze umięśniony, a ciało jego jest masywne i proporcjonalne. Głowa osadzona na krótkiej szyi jest okrągła i szeroka. Jego duże oczy są okrągłe i błyszczące, a uszy malutkie i zaokrąglone, które zakończone są pędzelkami. Oczy persa mogą mieć kolor: niebieski, szmaragdowy, ciemnozielony, miedziany, orzechowy Koty syberyjskie żyją średnio od 12 do 16 lat, ale odnotowano także przypadki znacznie przekraczające ten zakres. Najdłużej żyjący kot syberyjski miał 30 lat. Kot burmski. To rasa pochodząca z Birmy. Koty burmskie wyróżniają się zgrabnym, muskularnym ciałem o lśniącej, krótkiej sierści. Koty o takiej maści posiadają miedziane oczy, zwłaszcza w odmianie amerykańskiej. Odmiana brytyjska charakteryzuje się lekko ciemniejszą i głębszą barwą oczu. Kot perski krótkowłosy i długowłosy. Koty perskie to odmiana długowłosa, jednak hodowcy eksperymentują, by uzyskać nowe cechy wyglądu tych kotów. Ile żyją koty, czyli wiek naszego czworonoga. Jesteś ciekaw ile „ludzkich” lat ma Twoje zwierzę? Przelicznik jest bardzo prosty. Fizycznie, koty rozwijają się do dwóch lat. Te pierwsze dwa lata ich życia możemy policzyć jako 25 lat ludzkich. Potem, każdy rok życia naszego czworonoga mnożymy razy 4. Czy wiesz, ile żyją szczury? Średnia długość życia szczura domowego to około dwóch lat – mowa oczywiście o szczurach hodowlanych. – Nie są to długowieczne zwierzęta. Ale pamiętajmy, że życie szczura dzikiego, czyli tego żyjącego na wolności, jest jeszcze krótsze. Ile żyją dzikie koty? Wszystko zależy od trybu życia kotów i tego czy są to koty mieszkające w domu czy dziko żyjące. W przypadku kotów domowych, pozostających pod opieką człowieka, długość życia wynosi kilkanaście lat, średnio od 15 do 18 lat. Znacznie krócej żyją koty dzikie – zwykle jest to zaledwie kilka lat. Kot perski miniaturowy występuje w kilku wersjach kolorystycznych: złotej; srebrnej; bikolorowej. Te pierwsze umaszczenia zwykle mają najmniejsze z kotów, czyli tzw. teacup persian. Warto przy okazji wspomnieć, że niezminiaturyzowane persy mają np. wersję szynszylową, colorpoint czy szylkretową. V9v7mzs. fot. Fotolia Wielbiciele urody kotów perskich uważają, że dlatego statystycznie dużo tych zwierząt trafia do lecznicy, ponieważ generalnie jest ich więcej niż innych kotów. Tym niemniej znawcy zdrowia kocich ras twierdzą, że persy mają skłonności do niektórych schorzeń. Są nimi np. choroby oczu, ale może się przytrafić także niedrożność nerki, czy choroby skóry. Choroby oczu Koty perskie mają płytko osadzone oczy i jest to charakterystyczne dla rasy. Tak budowa oczu sprawia, że może dochodzić do niedrożności kanalików nosowo-łzowych. Aby temu zapobiec, warto codziennie przemywać przyśrodkowy kącik oczu oraz fałdy perskie mają też skłonność do innych chorób oczu. Mogą wystąpić u nich trudno gojące się wrzody rogówki. Leczenie antybiotykami i lekami przeciwzapalnymi trwa zwykle ok. 5 tygodni. Niektóre kliniki weterynaryjne stosują inną metodę – na wrzód rogówki podają osocze bogatopłytkowe. Otyłość Jak wiadomo otyłość jest uważana za chorobę zarówno u ludzi, jak i zwierząt. Rasa kotów perskich ma skłonność do otyłości. Aby temu zapobiec, trzeba dbać, by kot miał codziennie sporą porcję ruchu. Trzeba też kontrolować dietę i nie przekarmiać persa. Policystowatość nerek Ta choroba nazywana jest inaczej torbielowatością nerek. Persy mają do niej skłonność. Często bywa, że torbiele pojawiają się na obu nerkach. Na początku nie dają one żadnych objawów. Dlatego warto, podczas wizyty u weterynarza poprosić go, aby dokładnie obmacał jamę brzuszną kota. Zwłaszcza wskazane jest to u kota powyżej trzeciego roku życia. Jeśli lekarz będzie miał podejrzenia, że torbiel mogła się wykształcić, zleci badanie USG. Kardiomiopatia przerostowa u persów Koty perskie mają skłonność genetyczną do kardiomiopatii przerostowej. W chorobie tej dochodzi do pogrubienia ściany mięśnia sercowego. Staje się on sztywniejszy i utrudnia rozkurcz. Czasem włókna mięśniowe włóknieją. Następuje zastój krwi w krążeniu płucnym i obrzęk płuc. Choroba bywa wykrywana zarówno u młodych kotków jak i starych. Gdy postać choroby jest łagodna, kot może być w niezłej formie przez lata. Natomiast postać choroby jest poważniejsza, pojawiają się objawy niewydolności oddechowej. Kot zieje, miewa duszności, jest ospały, mogą zdarzyć się omdlenia. Zespolenie wrotno-oboczne Ta choroba dotyczy wątroby. Jest ona nieprawidłowo ukrwiona przez co niedostatecznie odżywiana. Ulega nieprawidłowemu rozwojowi i jest o wiele mniejsza. Kot może mieć drgawki, ślinotok, oczopląs, wymioty, biegunkę, nadmierne pragnienie. Lekarz diagnozuje chorobę na podstawie USG z Dopplerem, badania kwasów żółciowych lub stężenia amoniaku w surowicy krwi. Przetrwały przewód Botala To choroba serca, ale na szczęście niezbyt częsta. Chodzi o to, że przewód, który jest połączeniem między aortą a tętnicą płucną powinien zarosnąć w ciągu 2 dni po porodzie,. Czasem nie zarasta, mówi się, że jest przetrwały. Dochodzi do przeciążenia serca, zastoju płucnego, niedotlenienia i czerwienicy. Chorobę leczy się chirurgicznie z dobrym skutkiem. Pilobezoary – kule włosowe w przewodzie pokarmowym Gęsta i długa sierść persa podczas codziennej toalety dostaje się do przewodu pokarmowego i jest to naturalne. Ale nadmierna ilość i jej zlepienie może spowodować niedrożność. Kot perski może z tego powodu wymiotować, mieć problemy z wypróżnieniem, boli go brzuch, nie ma apetytu. Tej chorobie zapobiega podawanie profilaktycznie pasty odkłaczającej, która ułatwia wydalanie kulek sierści. Gdy kot bardzo cierpi z powodu zaczopowania przewodu pokarmowego i nie jest w stanie usunąć sierści, wykonuje się zabieg chirurgiczny. Autorka jest redaktorem dwutygodnika "Pani Domu" © Happy monkey / Rozwój kocięcia można podzielić na 6 faz. Jak długo koty rosną i jak duże się stają? Zależy to z jednej strony od uwarunkowań genetycznych, z drugiej strony od czynników zewnętrznych, takich jak odżywianie. Wzrost kotów odbywa się w sześciu fazach. Jeśli je znamy, możemy zapewnić naszym kociakom doskonały start do zdrowego dorosłego życia i zapewnić im najlepsze możliwe wsparcie w okresie dorastania. Wzrost kotów w 6 fazach Po około 66 dniach ciężarne kotki rodzą swoje kocięta. W tej chwili te małe urocze stworzenia nie ważą nawet 100 gramów. Jednak w ciągu zaledwie kilku miesięcy szybko przeistoczą się w ciekawskie tygryski domowe. Rozwój kociąt można podzielić na różne fazy: Faza 1: Pierwszy tydzień życia Po urodzeniu, jeszcze ślepe i słabe kocięta bezwzględnie potrzebują mleka matki. Mleko matki, zwane również siarą, zawiera ważne składniki odżywcze i ochronne przeciwciała (białka ochronne). Te ostatnie są bardzo ważne dla zdrowia kociaków, ponieważ ich układ odpornościowy po urodzeniu jest jeszcze niedoświadczony i osłabiony. Ze względu na niekompletne jeszcze futro, kocięta potrzebują również ochronnego ciepła matki. Po około tygodniu małe kocięta otwierają oczy i tracą pępowinę przez odwodnienie. Aby zapewnić kociętom zdrowy start w życie, należy zwracać uwagę na ich dzienną wagę. Możesz wykorzystać tabele wagowe, aby sprawdzić, czy kocięta dobrze się rozwijają i w razie potrzeby dostosować ich dietę. Faza 2: Pojawiają się zęby mleczne W pierwszych tygodniach życia kocięta mają jeszcze niewiele siły. Dlatego większą część dnia spędzają, śpiąc. Pomiędzy trzecim a ósmym tygodniem życia wyrastają zazwyczaj pierwsze zęby mleczne. Całe uzębienie mleczne kotów zawiera 26 małych ząbków, które w przeciwieństwie do uzębienia dorosłego są wyraźnie mniejsze i bardziej spiczaste. © Marina / czterech tygodni po urodzeniu, kocięta zaczynają jeść pierwszy stały pokarm. Faza 3: Pierwszy pokarm stały Po czterech tygodniach kocięta przybierają już całkiem sporo na wadze. Wreszcie mogą biegać i bawić się z rodzeństwem. Zaczynają też przyjmować pokarm stały. Jest to właściwy moment, aby stopniowo oferować kotu miękką karmę dla kociąt. Zmiana pożywienia powinna być jednak dokonywana powoli. Dzieje się tak, ponieważ na początku przewód pokarmowy jest jeszcze przyzwyczajony do mleka matki i musi najpierw przystosować się do nowego pokarmu. W przeciwnym razie istnieje ryzyko wystąpienia biegunki, zaparć i bólów brzucha. Faza 4: Małe kotki stale rosną Kociaki mają już dwa miesiące i jedzą stały pokarm. Oczywiście nadal rosną, a zatem mają większe zapotrzebowanie na energię i składniki odżywcze niż ich dorośli krewni. Dlatego należy podawać im specjalną karmę dla kociąt, która jest dokładnie dostosowana do tego etapu życia. To, czy wolisz podawać swojemu kociakowi suchą czy mokrą karmę, zależy tylko od Ciebie. Teraz jest też odpowiedni moment na pierwszą wizytę u lekarza weterynarii, który może opowiedzieć Ci o ważnych szczepieniach i prawidłowej diecie dla kociąt. Między trzecim a szóstym miesiącem życia kociaka zmieniają się jego zęby. W tym czasie zęby mleczne zostają zastąpione przez 30 zębów stałych. Dla porównania: My, ludzie, mamy około 32 zębów, podczas gdy psy mają nawet 42 zęby stałe. Faza 5: Kociak staje się kotem Po siedmiu ekscytujących miesiącach życia kot staje się dorosły. Kotki są teraz w rui i mogą zajść w ciążę. Samce stają się dojrzałe płciowo około miesiąca później. Od tego momentu, po uzyskaniu wystarczającej ilości informacji i czasu do namysłu, można rozważyć kastrację lub sterylizację. Faza 6: Koniec wzrostu Koty ukończyły pierwszy rok życia i są teraz dużo spokojniejsze. W następnych latach nie zwiększają już swoich rozmiarów. Po około ośmiu kolejnych latach doświadczenia, sierść w okolicy pyszczka staje się nieco bielsza. Jest to zazwyczaj pierwsza oznaka starzenia się. Stopniowo może pojawić się zwiększone zmęczenie i niechęć do poruszania się. Jak duże i ciężkie mogą być koty? Nie ma ogólnej odpowiedzi na to pytanie. Wzrost kotów zależy od ich genów, jak również od wpływów zewnętrznych, takich jak na przykład odżywianie w okresie wzrostu. Wiele ras kotów różni się znacznie pod względem wielkości i budowy. W naszych regionach szczególnie popularny jest na przykład europejski krótkowłosy, który osiąga średnią długość 80–90 centymetrów. Natomiast dorosłe koty rasy Maine Coon (zwłaszcza samce) mogą dorastać nawet do 120 centymetrów długości. Waga zależy również od rasy i płci: Kocury perskie mogą ważyć nawet do ośmiu kilogramów. Kocice bengalskie są z kolei kotami lekkimi, ważącymi zazwyczaj od trzech do czterech kilogramów. Ile lat żyją koty? Zdrowe koty żyją średnio około 15 lat, niektóre osiągają nawet wiek do 19 lat. Jest to kwestia indywidualna i dziedziczna. Choroby, nadwaga, niedożywienie lub niedobory żywieniowe mogą negatywnie wpłynąć na długość życia kota. Wskazówka: W naszym artykule na temat wieku kotów dowiesz się, jak przeliczyć lata kota na lata ludzkie. Więcej artykułów na temat prawidłowego obchodzenia się z kociętami znajdziesz w sekcji poświęconej kociętom. Lek. wet. Franziska G. Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych. Najczęściej polecane „Pluszowe” koty perskie są jedną z najpopularniejszych ras. Ciekawostką jest, że ich nazwa w języku perskim oznacza „koty irańskie”, a obecnie znane nam koty nie pochodzą nawet z Bliskiego Wschodu! W tym artykule chcemy przedstawić Ci tę lubianą rasę, przybliżyć jej cechy oraz historię. Wygląd Długa i delikatna sierść z grubą warstwą podszerstka wyróżnia persy na tle innych ras. Lecz nie każdy kot z długą sierścią jest persem – by móc zostać tak zaklasyfikowanym, zwierzę musi spełniać jeszcze wiele innych warunków! Wygląd rasy został ukształtowany przez trzy różne związki hodowców. Dla każdego z nich ważna była inna cecha. Co do zasady, kot powinien być średnio duży lub duży, waga kocurów może dochodzić do 7 kilogramów, kotek natomiast do 6. Łapy powinny być relatywnie krótkie, ale mocne, z kosmykami włosów pomiędzy palcami okrągłych łapek. Nie tylko sierść persów jest szczególnie charakterystyczna, ale także ich pyszczek. Szeroka głowa z okrągłymi uszami oraz bardzo krótki, szeroki nos sprawiają, że ciężko pomylić persy z jakąkolwiek inną rasą. Grzbiet nosa musi kończyć się pomiędzy oczami, tzw. „stop” powinien znajdować się pomiędzy liniami dolnych i górnych powiek. Niestety taka budowa prowadzi do pewnych ograniczeń zdrowotnych i jest powodem nasilonej krytyki w stosunku dla zdecydowanych zwolenników tej cechy. Z tego względu można spotkać również hodowców, którzy preferują u swoich zwierząt szersze nosy, co jednak nie odpowiada w pełni obecnym standardom rasy. Ubarwienie kotów perskich nie jest ograniczone przez konkretne kolory. Jednobarwne osobniki mogą być czarne, białe, rude, niebieskie, a także brązowe (czekoladowe), popielate (lilac) lub kremowe (creme). Innymi wariantami są dwu- i trójbarwne osobniki. Są one tak samo popularne jak osobniki o egzotycznym „dymnym” umaszczeniu, co oznacza, że większość włosa jest zabarwiona, a odcinek przy cebulce włosa pozostaje zawsze śnieżnobiały. Jeśli natomiast sytuacja jest odwrotna – większość włosa jest śnieżnobiała i jedynie końce są zabarwione – mamy wtedy do czynienia z ubarwieniem typu „shaded” (cieniowanym). Koty perskie dzielą wspólny standard rasowy razem z egzotycznymi kotami krótkowłosymi i tzw. colorpointami. Różnice występują jedynie w długości, wzorze i kolorze futra. W 1933 roku jeden z dużych europejskich związków wprowadził termin: „koty egzotyczne krótkowłose”. Odpowiadał on kotom o budowie i charakterze persów, posiadającym krótkie pluszowe futro. Znane także jako koty himalajskie, colorpointy powstały ze skrzyżowania kotów syjamskich z perskimi. Tym pierwszym zawdzięczają budowę i charakter, drugim natomiast umaszczenie. Najczęściej spotykane są czarne lub rude osobniki, a także ich mniej intensywne kolory – niebieski, kremowy, czekolada, cynamon, płowy i popielaty. Charakter Koty perskie są spokojne i łagodne. Mają zatarty zmysł łowczy i od polowań wolą wylegiwanie się na kanapie, dlatego też idealnie nadają się do życia w zamkniętej przestrzeni, będąc jedynym pupilem rodziny. Prawdopodobnie właśnie przez to są one jedną z najczęściej wybieranych ras kotów. Persy kochają kontakt z człowiekiem, uwielbiają przytulanie i pieszczoty i bardzo przywiązują się do swoich właścicieli. Pomimo spokojnej osobowości nadal drzemie w nich jednak natura drapieżcy. Persy także powinny mieć możliwość wspinania się, zabaw i ukrycia się w zakamarkach domu. Zwłaszcza istotne jest to w przypadku kotów trzymanych w mieszkaniu. W ten sposób mogą pozostać w dobrej formie fizycznej i psychicznej! Dobrym rozwiązaniem dla każdego domu jest drapak – nawet jeśli Twój pupil nie jest wielbicielem wspinaczek, ta aktywność należy do repertuaru zachowań każdego mruczka. Nasi pupile muszą mieć możliwość drapania, by pozbyć się obumarłej okrywy pazura. Oznaczają też w ten sposób teren, za pomocą gruczołów zapachowych ulokowanych w opuszkach kocich łap, roztaczając tym samym niedostrzegalny dla nas zapach. Bez drapaka, ścianki czy maty do drapania nawet najbardziej cierpliwy kot zainteresuje się meblami… Wielofunkcyjny drapak nie służy jednak tylko do drapania. Jest to także platforma do wspinaczek i obserwacji, a to uwielbia każdy kot! Inną opcją są też legowiska do umieszczenia na parapecie czy kaloryferze. Historia Początkowo uważano, że persy pochodzą od długowłosych kotów z Bliskiego Wschodu. Twierdzono, że pierwsze z nich sprowadzono do Europy w XVII w., z ówczesnej Persji, a dzisiejszego Iranu, i stały się one protoplastami rasy na naszym kontynencie. Jednak dzisiejsze koty perskie niewiele mają wspólnego z pierwszymi, historycznymi persami. W świetle najnowszych badań, według których przodkowie rasy pochodzą z Rosji, fakt ten nie dziwi wcale. Badania genetyczne wykazały powiązania z rosyjskimi kotami długowłosymi i ostatecznie dowiodły braku pokrewieństwa z linią azjatycką. Co ciekawe, nazwa „persy” powstała już przy utworzeniu pierwszego związku hodowlanego, na początku XX wieku. Wcześniej używano przede wszystkim określenia „koty angora”. Od tamtej pory standard rasy i jej wyznaczniki wielokrotnie się zmieniały. Z biegiem czasu większą uwagę zaczęto przykładać do okrągłego czoła, krótkiego pyszczka oraz coraz bujniejszego i bardziej miękkiego futra. To jednak działało również na niekorzyść rasy. Wraz z rosnącą popularnością tych kotów, dynamicznie wzrastała liczba hodowli, osobniki parowano masowo bez uwzględnienia negatywnego wpływu na ich zdrowie, prowadzono do rozwoju cech takich jak cofnięty nos i łzawiące oczy, nasilając w ten sposób skłonność do zachorowań na zapalenia układu oddechowego i utrudnienia w przyjmowaniu pokarmów. Sprawiło to, że hodowla persów należała do niechlubnej części tych, które nazwalibyśmy niehumanitarną, prowadzącą do zwyrodnień i genetycznych powikłań, zauważalnych niestety u wielu ras psów i kotów, w których to przypadkach walory estetyczne stały się dużo ważniejsze od zdrowia i komfortu zwierząt… Na szczęście czasy te są już za nami i większość współczesnych hodowców na pierwszym miejscu stawia dobro zwierząt, odchodząc od prób eksponowania ekstremalnych cech wyglądu. Zdrowie i żywienie Przy odpowiedniej pielęgnacji i żywieniu koty rasy perskiej są relatywnie zdrowe. Występują oczywiście pewne odstępstwa od tej reguły. Do chorób charakterystycznych dla tej rasy zalicza się wielotorbielowatość nerek, postępowy zanik siatkówki czy astygmatyzm, który może prowadzić do pełnej utraty wzroku. Persy mogą także cierpieć na kardiomiopatię przerostową, występującą u wielu ras. Niestety wszystkie wymienione wyżej choroby są dziedziczne, co dowodzi, jak istotne jest odpowiednio przemyślane prowadzenie hodowli. Profesjonalni hodowcy dbają o wczesne i regularne badania swoich podopiecznych i ich potomstwa, by w przypadku wystąpienia choroby dziedzicznej, móc wykluczyć chorego osobnika z rozpłodu. Badania pod kątem chorób dziedzicznych dotyczą przede wszystkim chorób nerek. Objawy widoczne są dopiero w późniejszych latach życia, co oznacza, że gen może zostać przekazany potomstwu, zanim u rodzica choroba zostanie zdiagnozowana. Na szczęście, badania ultrasonograficzne pozwalają na rozpoznanie ewentualnej choroby już od 10. tygodnia życia. Dzięki temu hodowca może odpowiednio wcześnie dowiedzieć się o chorobie kota, wykluczyć zwierzę z hodowli i zapobiec tym samym przekazaniu choroby na następne pokolenie. Środkiem do zdiagnozowania kardiomiopatii przerostowej jest USG serca. Kardiomiopatia to choroba nieuleczalna, jednak przy wczesnej diagnozie można podjąć odpowiednie działania łagodzące objawy choroby i zapewnić tym samym długie życie kotu! Koty hodowlane powinny być regularnie badane, by całkowicie wykluczyć ryzyko przenoszenia chorób genetycznych na potomstwo. Hodowca, u którego nabywasz kota, powinien być w stanie udostępnić odpowiednią dokumentację medyczną rodziców kocięcia. Należy unikać niekompetentnych „pseudohodowców”, sprzedających „koty rasowe bez rodowodu w atrakcyjnych cenach”. Niższa cena to najczęściej skutek nieodpowiedniego dla rasy chowu, podawania kotom niskobudżetowej karmy i opuszczania terminów badań. Niższy wydatek za zakup może skutkować o wiele wyższymi kosztami później, np. gdyby została wykryta u kota jedna z chorób… Dlatego też warto wybierać hodowców zrzeszonych w związkach hodowlanych. Przechodzą oni regularne kontrole, stosują się do zasad odpowiedniego parowania zwierząt i dbają o badania pod kątem występowania chorób dziedzicznych. Oczywiście ma to swoją cenę. Za jednego kota perskiego trzeba zapłacić od około 1000 do ponad 2000 złotych. W tej cenie zawiera się jednak nie tylko samo zwierzę, ale także zaangażowanie i doświadczenie hodowcy, który poświęca swój czas i wiedzę, by odpowiednio wychować kociątko, rozwinąć istotne cechy jego charakteru i dba, by pozostało one wystraczająco długo przy matce. Minimalny okres, w którym kociątko powinno wychowywać się z matką i rodzeństwem, to 12 tygodni. Pielęgnacja Piękne futro persów jest powodem zachwytów wielu miłośników kotów. Nie można jednak zapominać o tym, jak istotna jest jego regularna pielęgnacja. W celu uniknięcia splątanych i skołtunionych włosów, sierść powinna być codziennie dokładnie czesana. Gdy już dojdzie do splątania, często jedynym ratunkiem jest wizyta u fryzjera lub weterynarza. Ale bez obaw, wygolona sierść szybko odrasta! Pomimo regularnego szczotkowania i czesania, koty perskie w czasie okresowej wymiany sierści połykają bardzo dużą jej ilość. Z pomocą przychodzą pasty odkłaczające lub kocia trawka, które naturalnie wspomagają proces wydalania połkniętej sierści, zapobiegając tworzeniu się kłaczków i problemom trawiennym. Z racji swojej budowy persy wymagają dodatkowej pomocy w oczyszczaniu okolic oczu i nosa. W tym celu z powodzeniem można użyć nawilżonych chusteczek. Przemywanie rumiankiem lub podobną substancją może dodatkowo podrażnić oczy! Przez swoje płaskie pyszczki persy mają trudności z przyjmowaniem pokarmów. Żywią się one przede wszystkim, nabierając pokarm na języczek. Dlatego też o wiele łatwiej jest im zjeść pokarm o papkowatej konsystencji niż np. duże kawałki mięsa. Przy wyborze odpowiedniej karmy ważna jest zasada: im bardziej wartościowe, tym lepsze. Koty potrzebują dużo białka, dlatego też mięso powinno być głównym składnikiem ich diety. Preferowane są mokre karmy, nie tylko ze względu na lepszą kompozycję składników, ale także wyższy poziom wilgoci. Persy ze względu na swoje pochodzenie można by nazwać kotami „pustynnymi”. Nie mają zatem potrzeby, by często korzystać z miski z wodą i z natury piją mało. Większość niezbędnych płynów pobierają z żywności. Koty perskie są nadal jedną z najchętniej wybieranych ras w Europie. Przy przemyślanym wyborze hodowli, odpowiedniej pielęgnacji i zdrowym trybie żywienia, będziesz mógł cieszyć się towarzystwem swojego persa przez wiele pięknych lat! Życzymy wielu pięknych chwil z Waszym „pluszowym” pupilem! Koty, nasze domowe czworonogi, zawsze chodzące swoimi drogami. Cenimy je za charakter, indywidualizm i niezależność, chcemy aby były z nami długo, nie chorowały i zachowały kondycję nawet do późnej, kociej starości. Przeczytaj o tym więcej. Spis treści: Kot, towarzysz człowieka Ile żyją koty domowe?Która rasa kotów żyje najdłużej? Co wpływa na długość życia kota Ile żyje kot wychodzący?Ile żyją koty po sterylizacji?Czym karmić kota?Kiedy kot się starzeje?Co robić aby Twój kot żył jak najdłużej? Kot, towarzysz człowieka Kot towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów, najstarsze informacje pochodzą ze starożytnych cywilizacji Grecji, Egiptu, a nawet Babilonii. Jako towarzysz życia ma pozytywny wpływ na zdrowie i psychikę człowieka, bywa też doskonałym kompanem do zabaw dla małych lub dorastających dzieci. Ile lat żyją koty domowe W warunkach domowych kot potrafi żyć długo, przeciętnie kilkanaście, a nawet 20 lat. Pewna rekordzistka – kotka o imieniu Kremowy Ptyś (Creme Puff) – żyła ponad 38! Kot potrafi świetnie odnaleźć się nawet w niewielkim mieszkaniu jeżeli zapewnimy mu jego własny kąt i kocie zabawki. Dla kota domowego ważny jest ruch, jeżeli sam jest niezbyt chętny powinniśmy sami inicjować różnego rodzaju aktywności. Która rasa kotów żyje najdłużej? Koty co do zasady starzeją się od 7 roku życia. W zależności od rasy, trybu życia i opieki siódmy rok życia może zwiastować albo nadchodzącą krótką emeryturę, albo początek trwającej ponad dekadę „złotej kociej jesieni”. Opinię kotów długowiecznych mają koty balijskie, syjamskie, brytyjskie, a także persy. ● Rasa balijska tak naprawdę pochodzi ze Stanów Zjednoczonych i jest wynikiem przemyślanych krzyżówek. Kot balijski jest towarzyski, lubi zwracać na siebie uwagę innych i ma opinię tolerancyjnego, dlatego wybierają go rodziny z małymi dziećmi i innymi zwierzętami. Kot balijski potrafi żyć ponad 20 lat. ● Koty syjamskie to dalecy kuzyni wyżej wymienionej rasy. Mają opinię zgodnych zwierzaków, które potrafią dostosować się do człowieka i wiele od niego nauczyć, oczywiście o ile chcą. Są też towarzyskie i jeśli się na nie zdecydujemy, pamiętajmy, że ten ukochany czworonóg nie będzie szczęśliwy sam w czterech ścianach, może od razu lepiej wziąć parę? Podobnie jak koty balijskie żyją około 20 lat. ● Kot brytyjski to królewski nabytek, lubi patrzeć na ludzi z wysoka, ceni sobie spokój i dystans, będzie miał ochotę to się przytuli, ale nie licz na zbyt wiele. Chłodna angielska krew i spokojne, stateczne spojrzenie to jego znak firmowy. Jest dobrym towarzyszem ludzi starszych, spokojnych i poukładanych, raczej unika dzieci. Będzie twoim towarzyszem przez plus-minus 18 lat. ● Kot perski, łagodny samotnik i domator, nie ma nic przeciwko zabawie i pieszczotom jeśli się go do nich zachęci. Bezpieczny dla dzieci, unikający nawet pozorowanej agresji, chętnie zajmuje miejsce w swoim ulubionym fotelu. Żyje około 17 lat. Co wpływa na długość życia kota? Nasz kot będzie się cieszył zdrowiem długo jeśli poświęcimy mu swój czas i uwagę. Nie wystarczy miseczka mleczka oraz kocie łakocie. Pełna miska zdrowego, zbilansowanego jedzenia, to podstawa. Nowość: Jednoporcjowe saszetki dla kota w galarecie. Zdrowie i wygoda w jednym! Jedzeniu powinien także towarzyszyć ruch, tak samo jak my, nasze koty potrzebują gimnastykować się dla zachowania kondycji. Zadbajmy o kocie zabawki i wspólne zabawy. Trzecia sprawa to serce. Kotek – bardziej niż inne domowe zwierzę – czuje kiedy jest kochany i kiedy jego właścicielowi na nim zależy. Samotność, smutek, depresja dopada także naszych kocich domowników i wpływa na długość ich życia. Porada. Spróbuj dobrać odpowiednią dietę dzięki szerokiej gamie produktów żywieniowych Bozita w naszym sklepie. Jeśli masz pytania, z chęcią pomożemy Ci w wyborze. Ile żyje kot wychodzący? Wypuszczanie kota na spacery i przechadzki oznacza ryzyko, że przydarzy mu się coś niedobrego. W najlepszym wypadku oddali się zbyt daleko i będzie miał kłopot wrócić, ale może być gorzej. Koty korzystające z wolności nocnych i dziennych przechadzek zazwyczaj żyją do około 10 lat podczas gdy ich bardziej stateczni koci sąsiedzi nawet dwa razy dłużej. Ile żyją koty po sterylizacji? Wg powszechnie przyjętej w środowisku naukowym opinii sterylizacja zwierzęcia przedłuża jego życie w przypadku kocurów o połowę, a w przypadku kotek o jedną trzecią. Dlaczego tak się dzieje? Przyczyny są różne, od chorób narządów rodnych w późniejszym wieku po eliminację ryzykownych zachowań w okresie rui. Koty po sterylizacji są też bardziej spokojne – nie dadzą się ponieść emocjom wpadając w pościg za ukochaną i nie uczestniczą w walkach o terytorium. Czym karmić kota? Koty – tak samo jak wszyscy domownicy – powinni otrzymywać zdrowe, zbilansowane i regularne posiłki. Powinniśmy dbać o to aby nasz kot nie spożywał pokarmów źle wpływających na jego metabolizm, przejadał się albo głodził nadmierną przerwą pomiędzy jedzeniem. Nie należy też żywić kota resztkami ze stołu i choć oczywiście od czasu do czasu odrobina wędliny czy gotowanego mięsa mu nie zaszkodzi, to jednak najlepszym rozwiązaniem jest wybór przeznaczonej do tego celu suchej lub mokrej karmy pełnowartościowej. Nie zapominajmy o wodzie, kot powinien mieć do niej stały dostęp. Porada. Wyżywienie powinno być dostosowane do wieku i trybu życia zwierzęcia. Sprawdź ofertę pełnowartościowych, bezzbożowych karm Bozita i dowiedz się, który produkt najlepiej spełni potrzeby Twojego kota. Ulubiona karma dla kotów Kiedy kot się starzeje? Uważa się, że jeden rok kociego życia liczy się jak siedem lat jego właściciela. W przypadku młodych kociąt, w pierwszym roku życia okres ten liczy się podwójnie. Roczne kocię to taki nasz nastolatek, wprawdzie jest już duży, ale jeszcze ma pstro w głowie. Koty starzeją się od siódmego roku życia, tracą wtedy powoli sprawność zmysłów, gibkość ciała, pogarsza się też metabolizm, zaczynają pojawiać się choroby i popsute zęby. Co robić aby Twój kot żył jak najdłużej? Kot, jak każdy z domowników, wymaga opieki, troski i miłości. Zbilansowana, smaczna dieta dostosowana do jego wieku i aktywności fizycznej to podstawa. Druga to obserwacja kocich zachowań pod kątem ewentualnych chorób lub wynikłych z wieku niesprawności. Niezależnie od tego wskazane są regularne odwiedziny u weterynarza, szczepienia, odrobaczanie i sterylizacja. To wszystko ważne, ale nie zapominajmy o najważniejszym. Kot bowiem – jak każde żywe stworzenie – potrzebuje naszej miłości. Wyczuwa doskonale nasze emocje, poświęconą mu uwagę i szacunek do jego potrzeb. Koty to zwierzęta wrażliwe, lubią czuć się kochane, mogą wtedy odwzajemnić się po swojemu i szczęśliwie dożyć długiej, spokojnej, kociej starości.